’t Is gebeurd: mijn festival ontmaagding!

Prefab-maaltijden werden ingeslagen, iglotent nog eens bovengehaald, extra dosissen zonnecrème aangekocht, het enige, tevens mottigste petje dat ik heb kwam van onder het stof en vooral verdween er veel te veel geld van mijn bankrekening. Maar het was zover. Ik was helemaal klaar voor mijn allereerste festivalervaring ooit. Oké nee, uiteraard ben ik al op heel wat gratis festivals geweest, maar nog nooit op een betalende versie én met kamperen. Rock Werchter, here I come!

Zoals het een echte festivalganger betaamt, ging ik met de trein en maakte ik op de pendelbus al een nieuwe bestie; een 66-jarige man die ervan uitging dat alle jongeren daar komen om te stagediven. Ik wist dus wat me te wachten stond.

AC19DF5D-7E9A-4A8C-B19C-FFE73492A659Als ik iets doe, doe ik het uiteraard goed, dus was ik voor een combiticket gegaan. Klaar voor vier dagen stinken, want dat was Rock Werchter 2019, vier dagen lang niet douchen bij hittegolf temperaturen. Mijn Lotto-petje zat bijna vastgekoekt aan m’n hoofd, maar bewees zich als perfect accessoire om vettige haren te verbergen, een zonnebril om de aandacht van de wallen (of ontstoken ogen, ja ik was niet stoned) weg te trekken, vochtige washandjes en vooral veel deo, alhoewel… Er was ook een mogelijkheid om €4 te betalen voor een douche, maar zeker op een festival is voor een arme student al het geld heilig, dus stinken it is!

Nu, enkele dagen, terug wat langere nachten, maar vooral de volle 22 optredens later, ben ik nòg aan het nagenieten. Rock Werchter was voor mij een beetje thuiskomen op een plek waarvan ik niet wist dat het een thuis kon zijn. Het schuren met halfnaakte, onbekende zweetlijven nam ik er dan zonder al te veel problemen bij. Na iedereen begroet te hebben en geïnstalleerd te zijn op de camping opende ik mijn vier dagen muziek met Geike, op aanraden van mijn pendelbusvriend (zijn zoon was blijkbaar haar manager). De kop was eraf en ik was klaar om helemaal ondergedompeld te worden in verschillende muzikale baden. En geloof me vrij, die dagen heb ik mij echt regelmatig afgevraagd waarom ik nu pas ontdekte hoe fantastisch zo’n festival is.

Een plek om nieuwe groepen te ontdekken, als Lizzo, Sea Girls (wat trouwens allemaal mannen zijn) of Weezer, te beseffen hoeveel songs je eigenlijk wel kan meekwelen van Macklemore of The Cure, gieren omdat al die artiesten plots “world peace”- en “diversity”-preachers zijn en soms ook gewoon even een traantje (thx Dean), omdat het kan (en mogelijks ook vanwege die ontsteking aan m’n oog…).

IMG_327022 groepen, opgeteld was dat 25 uur mijn blik op één van de vier podia gericht. Dat zijn veel verhalen, veel momenten, veel herinneringen. Sommige lopen al wat door elkaar, andere zijn nog glashelder. Echte topmomenten beschrijven is dus niet simpel. Het waren er te veel en soms moest je er gewoon zelf bij zijn, maar ik wil er toch even enkele uitpikken. Om te beginnen: Muse! Ik werd gewoon overdonderd vanaf het begin van hun show. Twee uur lang stond ik met open mond te gapen naar wat er allemaal gebeurde. Ja, hier drong zich plots ook wat vocht op in mijn ogen. Zo overdonderd was ik door hun opening en zo gelukkig dat ik het voorrecht had daar bij te zijn. Verder vergeet ik nooit dat er tijdens een optreden aan de Main stage een man nogal excentriek aan het dansen was en plots ontstond daar een soort spontane flashmob waarbij wij met zeker dertig mensen achter die man, die aan het na-dansen waren. Echt, dat was ge-ni-aal! (Al is dit misschien toch zo’n moment waar je bij moest zijn, sorry.) Ook tijdens het optreden van Weezer ging ik even helemaal door het lint. Ik kende de groep niet, maar had me laten overhalen door medekampeerders om hen mee te ontdekken. Ze stalen uiteindelijk ook het laatste stukje van mijn hart toen ze plots een cover van Africa van Toto speelden. Mensen die me goed kennen weten dat alleen Euphoria van Loreen me nog zotter krijgt. Mijn excuses tenslotte ook nog aan de man die achter me stond tijdens Sea Girls, toen ik net ontdekte dat ik afgestudeerd was. Die band, die trouwens ook opstaat tijdens het schrijven van deze blog, heeft vanaf nu dus ook een speciaal plekje in mijn hart. Net als Rock Werchter in zijn geheel, de fantastische, crazy artiesten en alle geweldige momenten die ik daar met iedereen heb mogen beleven!

Eén ding is zeker: Rock Werchter, ik kom terug!

Advertenties

Blanco – net als mijn toekomst

Lap! Het is al van 24 december – mijn prachtig kerstverhaal – geleden dat ik hier nog iets geschreven heb. Nu bijna vier maanden later, heb ik wel al veel inspiratie gehad, maar nooit echt in de pen gevlogen. – Okéé op mijn toetsen eigenlijk, maar dat klinkt minder fancy. – Het valt me gewoon op dat dat precies allemaal zo’n “negatieve” ideeën waren. Niet omdat ik een pessimist ben – ik bedoel mijn voortotem op de scouts is “positieve”, deuhh – maar omdat dat gewoon dingen zijn die mij raken en dat doet de schrijfdrang toch wat opborrelen. – Al heb ik er duidelijk niet aan toe gegeven.
Wanneer ik deze tekst begon te schrijven, was ik eigenlijk bezig aan een andere, maar ik ben er nog niet klaar voor om die af te maken, als ik hem ooit afmaak (en deel). – Oh, dit is zo ironisch als ik hem ooit wél afmaak. – Ik begon deze tekst te schrijven zonder te weten wat ik eigenlijk wilde vertellen, maar hoe meer ik typte hoe duidelijker het voor mezelf werd waarover het zou gaan.

Ik zit momenteel op een erg spannend moment in mijn leven. Een moment dat ik lang heb kunnen uitstellen, waar ik misschien zelfs lang voor op de vlucht ben geweest, maar dat kan ik nu niet meer. Op 18 juni – trommelgeroffel – leg ik mijn laatste examen af voor toch zeker een heel lange tijd – als ik geen herexamens heb. Dan heb ik officieel een ‘academische bachelor in de communicatiewetenschappen’. Jep, ik heb ondertussen beslist geen master meer te doen, and I’m happy about it! Het enige wat wel jammer is, is dat ik dan, denk ik, geen proclamatie heb. – On-te-recht, na drie jaar hard werk. Maar goed, ik ben aan het afwijken. Ik was bij het spannende moment in mijn leven.

Vanaf juni ben ik dus officieel afgestudeerd en de grote vraag is: What comes next? HOE SPANNEND IS DAT!!?? Als je afstudeert als arts, dan word je – meestal – arts. Studeer je af als leerkracht, dan kom je normaal voor een klas terecht. Studeer je af als musicalartiest, dan word je de ster va – oké nee dan kom je ook voor een klas terecht. Maar dat is allemaal zo duidelijk. Ik studeer af in communicatiewetenschappen en wat kan ik nu eigenlijk? Wat ben ik daarmee? Ik kan… communiceren?
Je weet natuurlijk nooit wat er in de toekomst gaat komen, maar nu is het toch wel héél vaag. Lang ben ik bang geweest voor dit moment, heb ik het vermeden, maar nu ben ik er klaar voor. Klaar om zelf een nieuw pad uit te stippelen met bestemming ‘onbekend’. Natuurlijk overheerst die angst af en toe wel. Wat als ik geen werk vind? Wat als niemand me wil aannemen en ik iets moet gaan doen dat ik eigenlijk niet wil om toch rond te komen? Maar weet je, dan denk ik gewoon aan wat een leerkracht in mijn 7de jaar musical mij ooit zei: “Leen, creëer gewoon je eigen pad, maar gij zult er zeker geraken!”

Wel, let’s do this! Maar eerst nog even die examens knallen! Doei!

(p.s.: Heb jij misschien een job voor mij? 😉 )

Ja, ik walg van u!

Ik dacht dat ik best wel stevig in mijn schoenen stond en veel kon verdragen. Ik was dan ook oprecht verbaasd dat één bericht zoveel emotie teweegbracht. Ik heb er een tijdje over getwijfeld of ik dit verhaal hier wel zou delen, maar ik walg er zo van dat ik het wel wil doen. En nog meer omdat ik het enorm belangrijk vind dat gelijkaardige gebeurtenissen niet genormaliseerd worden, want het is écht niet oké.

Zondag is, of was alleszins, een hoogdag in mijn week. Niet omdat het algemeen aanvaard is om op zondag lekker lang in je bed te liggen, maar omdat ik die dag kan bezig zijn met mijn passie, nl. radio maken. Pijnlijk om dan nu plots niet meer te kunnen uitkijken naar die dag, maar met een serieuze brok stress op mijn maag af te wachten tot die dag er weer is. Stress, angst om die ene collega tegen te komen. Die ene oudere, mannelijke collega die het zo nodig vond om mij een ongepast verzoek te sturen.

Een tijdje geleden, toen ik hem voor de eerste keer op het werk tegenkwam, voegde hij mij achteraf toe op Facebook. Aangezien dat een collega is, vond ik het wel normaal dat te accepteren. Direct begon hij tegen mij te praten op Messenger. Tijdens dat korte gesprek dat we voerden, vond ik het wel al wat ongemakkelijk en merkte ik dat hij duidelijk wilde dat ik hem bepaalde vragen zou stellen. Als het zo duidelijk is, doe ik dat uiteraard niet, maar ik vond het gewoon ook wat raar. Vooral omdat ik hem die dag pas had leren kennen, nog geen 10 minuten had gezien en er dan echt geen behoefte aan heb om wat loos te chatten. Het gesprek ging over verslavingen en hij wilde dus obvious dat ik hem zou vragen waaraan hij verslaafd was. En soms heb je gewoon bij mensen zo het gevoel van, ik denk niet dat ik dat van u wil weten, dus ik vroeg niks.

Enkele dagen later een volgend bericht: “Awel moede gij ni in eu bedse” met zo’n smiley die een hartjes kusje stuurt. En dan pas enkele minuten later terug een berichtje: “Oei de verkeerde smiley” met zo’n aapje dat zijn ogen bedekt. Ik had geen behoefte om daarop te antwoorden, want het zijn zijn zaken niet wanneer ik ga slapen. Dus ik negeerde dat bericht net als de volgende berichten die hij 2 weken en dan een maand later nog stuurde. Tot hij op een nacht, nadat ik hem weer was tegengekomen op het werk en niet had geantwoord op het berichtje dat hij me daarna stuurde, het volgende stuurde: “Ik denk dat jij mij niet zo op prijs stelt?” Ik had uiteraard wel iets van “oké hij is en blijft een collega en heeft niets fout gedaan. Ik heb gewoon geen behoefte aan zijn berichten.” Dus dan antwoordde ik maar: “Nee hoor, ik ben gewoon niet zo’n chatter.” Waarop hij zei: “sorry daarvoor”, “Wil je wel eens iets vragen bij gelegenheid”. Van het antwoord dat ik daarop gaf, zal ik altijd spijt hebben: “Geen probleem. Vraag maar”. De rest van de conversatie citeer ik je even letterlijk hieronder:

Hij: “Maar wil niet dat het verkeerd overkomt” “want zo is het helemaal niet (zo’n smiley dat keihard aan het lachen is.)”
… dramatische pauze van hem, waardoor ik misschien al onraad moest ruiken
Ik: “Ok…”
Hij: “Ik heb een verlangen in die zin het super zou zijn als ik je eens in een zwarte rok en zwarte panty bvb programma zou zien doen….”

Ik weet niet meer wat ik allemaal voelde op het moment dat ik dat las, maar het ging van shock, tot walging, tot verontwaardiging, weer naar walging tot ik gewoon in tranen uitbarstte. Op dat moment was ik erg gehaast en geloof mij, al wenend je tandenpoetsen, ’t is niet gemakkelijk! Eerst dacht ik nog ben ik nu aan het overreageren? Tot ook mijn huisgenoot en andere vrienden waarnaar ik dat bericht stuurde bevestigden dat het er gewoon over was. Een hele dag sprongen te pas en te onpas de tranen terug in mijn ogen als ik er aan dacht. Soms leek het ook zo onwerkelijk en las ik het bericht nogmaals en écht, de walging die ik dan weer voelde…

Maar goed, ik moest antwoorden, want zondag zou ik hem weer tegenkomen en professioneel vind ik het belangrijk om nog te kunnen samenwerken, maar hij moest ook weten dat zijn bericht écht niet oké was. Dus in overleg met vriendinnen die ook van het begin op de hoogte waren van zijn ongemakkelijke berichten, stuurde ik het volgende: “Wij zijn collega’s en ik vind het belangrijk dat we professioneel kunnen samenwerken. Maar daarbuiten verder nog praten is voor mij niet nodig. Als jij aan mij vraagt me op een bepaalde manier te kleden, vind ik dat er echt over gaan! Dus ik wil hier ook afsluiten en we zien elkaar als collega’s op zondag.”
Waarop hij nog antwoordde: “Okido excuus alvast”, “Aanvaard?”
Uiteraard is dat niet zo simpel aanvaard! Dus om meer te voorkomen, wilde ik hem verwijderen als vriend, maar zelfs die eer heeft hij niet aan mij gelaten, want hij was me voor. Hem volledig blokkeren kon ik dan wel nog zelf doen.

Maar ook later in de week, kreeg ik het vaak nog moeilijk als ik hier terug aan dacht. Ik zag zijn kop, waar ik enkel nog van walg, als ik probeerde te slapen en barstte nog een aantal keren in tranen uit als ik het vertelde aan mensen. Ik had vooral ook stress om hem terug tegen te komen.

Enkele dagen later besliste ik; Nu ben ik er klaar voor! Klaar om het te melden aan mijn baas! Met een klein hartje belde ik hem op en vertelde wat er gebeurd was. Bang dat ik niet serieus genomen zou worden. Bang dat ik daardoor extra teleurgesteld zou raken. Bang dat ik misschien toch overreageerde. Bleek aan de telefoon dat ik er toch nog niet zo klaar voor was, want wederom… tranen. Maar ik deed mijn verhaal en mijn baas luisterde. Toen bleek dat er eerder nog klachten waren binnengekomen over diezelfde collega en ook mijn baas het duidelijk als een probleem beschouwde, zei hij dat hij actie zou ondernemen. En dat deed hij. Nog geen 10 minuten later kreeg ik van hem een sms dat de collega in kwestie op non actief wordt gezet.

Opluchting. Dat was het eerste dat ik voelde. Nu hoef ik geen stress te hebben voor die eerste confrontatie. Ooit komt dat moment misschien nog, maar nu kan ik het alleszins nog even uitstellen en gewoon weer uitkijken naar zondag! En als het moment komt, zal ik er zelfzeker staan en me absoluut niet laten intimideren! Want dat is hij niet waard en gun ik hem gewoon ook niet. Enkel komt steeds weer de twijfel boven. De twijfel van was dit wel erg genoeg? Was dit wel erg genoeg om te melden? Maar nu beslis ik voor eens en voor altijd: Ja, dat was het! Het zorgde ervoor dat ik niet meer op mijn gemak zou kunnen gaan werken en dat ik me in zijn bijzijn als een seksobject bekeken zou voelen. Mijn grenzen werden hier dus serieus overschreden, dus ja, dit was erg genoeg!

Als je zelf ooit iets gelijkaardigs meemaakt, please, meld het dan aan je baas! Zelfs al heb je schrik voor de mogelijke reactie. Enkel zo kunnen ze te weten komen of het een frequenter probleem is en er iets aan doen! Want nee, zoiets is NOOIT oké en het wordt tijd dat ze dat beseffen!

Best ambetant, zo intolerant!

Ik eet graag en ben daar best ook goed in. Althans, dat dacht ik toch. Blijkt nu dat ik aan, ik schat zo’n 75% van eten dat te vinden is in de supermarkt intolerant ben. Dat wil dus zeggen dat mijn lichaam die bepaalde voedingsstoffen niet kan verdragen en ik daar op reageer. Details zal ik jullie besparen, maar ik kan jullie wel vertellen dat er regelmatig een oorlog woedt in mijn darmen. 

Gluten- en lactose-intoleranties zijn ondertussen goed gekend en winkels of restaurants zijn daaraan aangepast, met aparte producten die je dan wel kan eten. Ik zit nog in de fase dat gaan winkelen een hele uitstap is, omdat ik elk etiket moet lezen om meestal tot de vaststelling te komen dat ik het niet mag eten.

Even ter toelichting; de voedingsstoffen waaraan ik intolerant ben, zijn: amandelen, aspartaam, ei-geel, sojalecithine (E322s), maïszetmeel, citroenzuur (E330) en boekweit. Helaas een hele lijst. Die laatste valt nog goed mee, maar zeker die drie daarvoor zitten echt overal in (of toch telkens één van de drie). Vanaf dat eten iets bewerkt is, dan heb ik prijs. Van Bertolli weet ik bijvoorbeeld wel al dat ik de tomatensaus nog mag eten, maar is dat omdat ze écht geen maïszetmeel hebben gebruikt als bindmiddel? Of staat het gewoon niet op het etiket? 

Het is een zoektocht, waarin ik hopelijk wel beter word, veel nieuwe dingen zal ontdekken en vooral veel achterwege zal moeten laten. Zo is de enige frisdrank die ik nog mag drinken gewone cola, is er maar één soort boter die ik nog kan gebruiken, is het zoeken naar welk brood geen soya bevat, kan ik niet meer snel even een lasagne in de oven steken en zal een cinemabezoek voortaan zonder popcorn zijn. Sommige van die dingen lijken misschien niks, maar geloof mij; Als je iets niet meer mag eten, verlang je er eens zo hard naar. En oké, misschien zal ik wel gezonder gaan eten, want geen enkele voorverpakte maaltijd mag nog, maar voor iemand die niet graag kookt, is dat een nachtmerrie!

En dan is er nog het sociale aspect. Ik heb het gevoel dat intoleranties wel eens als een “hype” worden gezien, dus aangeven aan mensen dat je intolerant bent voor bepaalde voeding is steeds lastig, omdat het me dan bezig houdt dat ze me flauw zouden vinden. Het ergste is misschien nog gewoon dat ik ze niet tot last wil zijn en dat ik dan denk: zal ik wel gewoon last hebben. Want dat is zeker; ik heb veel last!
Vooral als ik bij mensen ga eten vind ik het lastig. Ik ben al enorm dankbaar dat ze voor mij willen koken, laat staan dat ze dan nog eens rekening moeten houden met in welk vet ze vlees bakken, welke bouillonblokjes gebruikt mogen worden, welke chips ze me voorschotelen,…

Starten doe ik dus bij mezelf en thuis probeer ik niet te zondigen. Op een ander houd ik er dan niet al teveel rekening mee. Al is het eigenlijk nu belangrijk dat mijn lichaam goed kan herstellen van al die overdosissen voedingsstoffen dat het niet aankan, want intoleranties zouden op termijn terug kunnen verdwijnen en dat is toch het doel! Zoeken naar een goed evenwicht is dus nu de boodschap. En er zijn ook voordelen; Het feit dat op restaurant gaan nu heel wat lastiger is, kan alleen maar positief zijn voor mijn portemonnee! 😉

 

(Moest je tips hebben om het makkelijker te maken voor mezelf, of je kent goede en vooral makkelijke receptjes met voeding dat ik mag eten… Laat het me weten!)

 

Wanneer een soloreis te solo wordt

Alleen op reis. Het is niet meer zo speciaal tegenwoordig, al laten sommige mensen nog steeds hun mond openvallen van verbazing als ze horen dat je alleen op pad bent. Voor mij is het al wat gewoonte geworden. Toen ik op mijn 19 naar Frankrijk trok als au pair, ontdekte ik op mijn vrije dagen al heel wat Franse steden op mijn eentje. Mijn eerste echte solo-avontuur was echter zo’n 4 jaar geleden, toen ik mijn vliegticket heen naar Hanoi (Vietnam) en terug van Ho Chih Min kocht en een goede maand later – met een klein hartje, onvoorbereid, maar een Lonely Planet in de hand – alleen op het vliegtuig stapte. Het werd de meest fantastische reis die ik ooit gedaan had! Genieten van begin tot einde en buiten één dag, heb ik me daar nooit eenzaam gevoeld!

IMG_6446.JPGVorig jaar trok ik er ook weer alleen op uit. Deze keer naar Myanmar en Thailand. Al heb ik van Thailand niet zoveel gezien, omdat ik helemaal verliefd werd op het duiken, maar ook daar, waren de eenzame dagen op één hand te tellen.

Dit jaar werd de keuze voor mij gemaakt. Een vriend van mij trouwde in Slovenië, dus daar zou ik mijn vakantie doorbrengen. Met Kazou was ik al een keer in Ljubljana geweest, maar verder was het voor mij nog onbekend terrein. In het begin was ik daar samen met de rest van Swaajp, mijn improvisatietheatergroep, maar al snel na de trouw trok ik alleen verder. Niet meer bang voor het onbekende, want als ik dat aan de andere kant van de wereld kan, zal dat hier ook wel lukken.

Viel dat even tegen.

Het is niet dat het absoluut geen fijne reis was en ik Slovenië niet mooi vond. Integendeel, Slovenië was prachtig! Wel werd het de meest eenzame reis die ik ooit maakte. Ik ben er van overtuigd dat ik mezelf een sociaal persoon kan noemen. Soms wel eens sociaal onhandig en ook wel eens sociaal onzeker, maar over het algemeen ben ik goed in contacten leggen en nieuwe mensen ontmoeten. Ik vraag me nu, zo’n drie maanden later, dan ook nog steeds af hoe het kwam dat het daar zo moeilijk ging.

Ik sliep in hostels, de plek bij uitstek om andere reizigers te ontmoeten, maar ook daar kwam ik vaak geen anderen tegen. Zelfs in de kamers misliep ik mijn kamergenoten steeds of was het gewoon heel moeilijk om er conversaties mee te starten. Er waren dagen dat ik amper contact had met andere mensen en hoewel ik een dag alleen wel eens aankan, een week lang is dat écht niets voor mij.

Het goede was wel dat ik een reiziger ben die niet veel plant. Ik had dus ook geen dag bepaald dat ik terug zou keren. Naast dat ik ook gewoon blut was, besliste ik dus na 1,5 week alleen op pad dat het genoeg was. In Azië zat ik telkens voor een maand, maar hier hield ik het nog geen twee weken vol. Ik was het alleen zijn beu en had nood aan sociaal contact! Voor die reis had ik ook al 1,5 maand achter mijn boeken gezeten, dus ik had echt genoeg van eenzame momenten. Ik stapte op de bus en ging terug naar België.

IMG_6200Oké, het lijkt nu misschien dat ik een vreselijke reis heb gehad, maar er waren uiteraard nog steeds super mooie en leuke momenten! Zo ben ik gaan duiken, was het daar heel gemakkelijk om al liftend door het land te trekken en had ik op die manier natuurlijk wel eens een babbel met echte locals. Ook ging ik drie dagen trekken in de bergen en daar veranderde alles weer. Mensen leren kennen ging daar plots weer super gemakkelijk. Ik ontmoette daar in een hut ook Irma en Wouter waarmee ik de volgende dag samen de bergen verder in trok. Wat letterlijk én figuurlijk het hoogtepunt van mijn reis werd. Maar het moment dat ik weer terug was uit die duidelijk andere (berg)sfeer, sloeg de eenzaamheid weer toe.

Hoe het kwam? Dat weet ik niet. Ligt het aan het feit dat mensen meer op familiereis naar Slovenië trekken of het minder een backpacker land is? Dat zou kunnen! Ik weet alleszins dat voor mij de ontmoetingen op zo’n soloreis die reis onvergetelijk maken en dat heb ik hier dus gemist. De moeite om het land te verkennen is het zeker, maar misschien geen slecht land om toch zelf een reisgenoot te voorzien!

Wachten op een JA

Het leven is niet altijd gemakkelijk. We all know it! Ik heb een paar maanden op een roze wolk geleefd en dat was zalig! Zo schreef ik een blogartikel dat lanceerde als zot. Ik was hierdoor te gast bij MNM waar ik enorm veel lovende reacties over kreeg. Ik startte een eigen YouTubekanaal, solliciteerde bij Humo en werd daar ook videoreporter, etc.

Al die gebeurtenissen deden me ook beseffen dat er soms op korte tijd zotte dingen in het leven kunnen gebeuren en dat je de kansen moet grijpen als ze er zijn. Dat besef gaf me ook moed en durf. Durf om bijvoorbeeld te mailen naar Ketnet dat ik het wel heel fijn zou vinden om mijn kans te wagen om het tot Ketnetwrapper te schoppen. Van hen kreeg ik al heel snel een antwoord dat ze momenteel gewoon niet op zoek zijn naar wrappers. Helaas!

Zo kreeg ik ook moed om me kandidaat te stellen voor Studio Dada bij Studio Brussel, waar ik al enorm blij was dat ik op gesprek mocht komen, maar daar stopte het wel voor mij. Daarna greep ik ook mijn kans op de Talentdagen van MNM waar ik mijn eigen radioprogramma kwam voorstellen. Om het idee dat ik daar kwam presenteren nog concreter te maken, nam ik daar ook een demo van op die ik achteraf nog naar Bart De Raes mailde van MNM en ik maakte en verstuurde ook een versie voor Q-Music.

Van die laatste heb ik nog niets gehoord maar Bart De Raes mailde me de volgende dag al terug. Eerst wist hij me te vertellen dat hun zoektocht naar nieuwe stemmen momenteel achter de rug was, maar zei hij ook en ik citeer: “Ik heb even naar je demo geluisterd, en die is niet slecht.”  NIET SLECHT!!! Of ik al super blij was met die woorden? Wees maar zeker! Verder gaf hij me heel wat tips mee, waar ik nu een jaar aan kan werken om volgend jaar met een nieuwe demo naar de talentdagen te gaan. Dat ik terug op zoek ga naar een goede logopedist(e) staat ook wel vast. Leve de Antwerpse klanken!

Maar goed, zoals het begin van dit artikel al wel deed vermoeden bleef het leven op de roze wolk jammer genoeg niet duren. Het werken als videoreporter voor Humo was zalig. Ik kreeg daar, soms misschien beangstigend, veel vrijheid en kreeg heel fijne reacties op mijn video’s die het online ook best wel goed deden. Maar dan, totaal onverwacht, kreeg ik een mail van de online verantwoordelijke bij Humo, waarin stond dat ze beslist hadden om de samenwerking stop te zetten. Auwtch!

De mail stond vol lovende woorden als: “Je bent een lieve, spontane, open meid met heel wat vaardigheden en mogelijkheden”, “je plakt prima op beeld, presenteert met sprekend gemak en bent heerlijk spontaan.” Maar, ze missen de gewaagde en bijtende humor die met hun merk verbonden is. Ik begrijp dat volledig! Want echt bijtend zijn ligt misschien niet helemaal in mijn aard én ik was nog niet helemaal losgekomen (dan gaat dat namelijk wel vlotter bij mij). Jammer dus dat ik dit pas te horen kreeg als er al een beslissing genomen was en dat ik niet aan de slag kon met feedback.

Ze gaven wel aan dat ik talent had, dus ben ik direct gaan solliciteren op andere plekken, want ik doe dit graag en wil hier heel graag gewoon nog in groeien en in verdergaan. Helaas heb ik van die andere plekken tot noch toe niets meer gehoord. Wel solliciteerde ik nog voor de online festivalredactie van Studio Brussel waar ik ook op gesprek mocht afgelopen week, maar ook later op de week een mail kreeg dat ik niet naar de laatste ronde mocht. Dus ja, weer heel wat nee’s op mijn bord. En veel nee’s krijgen op rij doet soms wel de moed in je schoenen zakken, maar een goede vriendin zei me overlaatst nog “ge gaat veel nee’s krijgen, maar ge moogt niet opgeven en ge moet uzelf blijven verbeteren.” Ik heb gezegd dat ze mij daar zeker nog terug aan mag herinneren als ik even in zak en as zit, want uiteindelijk sta ik nog maar aan het begin van hopelijk een mooi parcours.

In plaats van nu professioneel video’s te kunnen maken, zal ik het weer moeten stellen met mijn YouTubekanaal en terug zoeken naar een andere bijverdienste, want ja er is een huur te betalen. Al zou het toch wel heel leuk én ideaal zijn, moest ik mijn studie kunnen combineren met een bijverdienste die helemaal in lijn ligt met wat ik in de toekomst wil gaan doen.

Mijn YouTubekanaal was al even minder actief (net als mijn blog hier), maar vorige week maakte ik toch weer een video en deze keer was het een vlog achter de schermen van de première van de musical waar ik in meedeed. En ik moet bekennen dat ik het dan wel weer heel fijn vond dat heel wat mensen me aanspraken deze week en zeiden “hey Leen, wat een leuke video!” Ben jij nu helemaal nieuwsgierig? Dan kan je de video hier onderaan bekijken!

En ken jij ook het gevoel van de vele “nee’s”?  Zoek je dan een goede vriend(in) die je er af en toe aan kan herinneren dat je niet mag opgeven!

Dromen kunnen crashen, maar zijn niet onvervangbaar.

Ik denk dat ik kan stellen dat we allemaal wel dromen hebben en dan heb ik het niet over die nachtelijke ervaringen, maar wel over de dingen die je wil bereiken in je leven. Dat kan iets klein, banaal zijn, maar het kan ook iets enorm groot zijn. Iets dat je hele leven bepaalt. Hoe groter die droom en hoe meer je dat dus écht wilt bereiken, des te harder het zal aankomen wanneer die droom volledig crasht. Want dat is soms, onvermijdelijk, de harde realiteit.

Zo was het mijn grote droom om professionele musicalactrice te worden. Ik zat in mijn laatste jaar van de lerarenopleiding en wilde eigenlijk op Erasmus gaan, maar besliste om mij uit deze ongetwijfeld zalige ervaring terug te trekken om me volop te kunnen voorbereiden op de toelatingsproeven voor musicalopleidingen. Tijdens de zomer deed ik musicalstages, iedere zaterdag reisde ik 6 uur (ja, dat duurt zo lang met de trein) heen en terug naar Knokke om daar musicalles te volgen, volgde extra zanglessen, etc. Ik deed er alles aan om deze droom te bereiken, want dat doe je voor iets dat je zo graag wilt.

Een jaar met heel wat toelatingsproeven was aangebroken en ik kon dan ook mijn geluk niet op toen ik werd toegelaten in het voorbereidend jaar musical aan de

Mijn klasje in het 7de jaar.

kunsthumaniora te Brussel. Ik werkte er kei, keihard! Ik was elke dag om 8 uur op school en bleef daar zo lang ik mocht. Ik bracht elk moment al studerend door, at mijn boterhammen op aan de piano, etc. Op de trein nam ik even pauze met een goed boek, om dan thuis terug naar de improtraining, de logopedie of naar de extra balletlessen die ik nog volgde te gaan. Alles had ik ervoor over en ik beleefde het jaar van mijn leven. Ik was een gelukzak die dag in dag uit een hele dag bezig mocht zijn met haar passie!

Zoals een ‘voorbereidend jaar’ voor zich spreekt, bereidt het je voor op een verdere opleiding. Ook toen brak weer een tijd van toelatingsproeven aan en deze keer ging ik ook naar Nederland. Elke toelatingsproef die ik deed, gaf helaas en stevige deuk in mijn zelfvertrouwen en brak mijn grote droom beetje bij beetje af. Iedere keer kreeg ik weer te horen dat ik niet goed genoeg was. Heel wat tranen hebben dat jaar dus ook gevloeid. Elke keer weer opnieuw enorm teleurgesteld na het horen van dat nieuws. Ik heb nog steeds veel respect voor mijn huisgenoten, die mij ondanks dat bleven verdragen en er steeds voor mij waren (met ijsstronken e.d. om mij op te beuren, thanks guys! 😉 ).

Dat was toen allemaal een enorm drama voor mij en ja ik besefte altijd wel van ‘Leen Gijs waar klaagt gij in godsnaam over? Er zijn mensen die duizend keer zwaardere en grotere problemen hebben.’ Maar het was ook wel mijn grote toekomstdroom die met de grond gelijk werd gemaakt, terwijl ik er zo hard voor werkte. Maar helaas is soms hard werken alleen niet genoeg en ontbrak het mij aan voldoende talent.

Op dat moment wist ik helemaal niet meer wat ik met mijn leven zou doen. Ik dacht echt ‘hoe ga ik ooit nog iets vinden dat mij zo gelukkig maakt dat ik daar dag in dag uit mee bezig wil zijn?’ Maar nu twee jaar later heb ik weer een nieuwe droom gevonden. Iets waarvan ik weet; daar wil ik helemaal voor gaan en zou ik ook veel voor opgeven.

Op die manier weet ik dat het goed zit, want ja, dromen vragen soms opofferingen, maar zo kom je wel tot een toekomst die je met passie kan beleven. Dat is namelijk iets dat ik zeker weet; Wat mijn toekomst ook wordt, het moet en zal een gepassioneerde zijn.

In het filmpje hieronder kunnen jullie alleszins al meekijken naar iets dat ik maakte om mijn droom al een beetje meer werkelijkheid te laten worden. Wil dit zeggen dat deze droom succesvol wordt? Dat kan ik niet zeggen, maar ik weet wel dat ik, net als bij mijn musicalambities, alles uit de kast zal halen om er volledig voor te gaan.

En ja, wie weet crasht deze droom ook weer volledig en dat zal dan pijnlijk zijn, maar dan moet ik er maar op vertrouwen dat er ooit weer iets nieuw op mijn pad komt. Al zijn dat zorgen voor later! Want nu ga ik ervoor zorgen dat ik geen spijt kan hebben dat ik niet alles geprobeerd heb om deze droom te realiseren!